روایتی از موسی بن جعفر درباره گفتار رسول خدا علیهما السلام در آخرین منبر

یا أیهَا النّاسُ! هَذَا عَلِىّ بنُ أَبِى‌طَالِبٍ کنْزُ اللَه الیوْمَ وَ مَا بَعدَ الیوْمِ. مَنْ أحَبّهُ وَ تَوَلّاهُ الیوْمَ وَ مَا بَعْدَ الیوْمِ فَقَدْ أوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَیهُ اللَه وَ أدّى مَا أوْجَبَ عَلَیهِ، وَ مَنْ عَادَاهُ الیوْمَ وَ مَا بَعْدَ الیوْمِ جَاءَ یوْمَ القِیامَةِ أعْمَى وَ أصَمّ، لَا حُجّةَ لَهُ عِنْدَ اللَه.

«اى مردم! این است علىّ بن أبى‌طالب که گنج خداست امروز و پس از امروز، کسى که او را دوست داشته باشد و ولایت او را در امروز و پس از امروز داشته باشد، به آنچه با خداوند پیمان بسته است وفا نموده است و آنچه را که خدا بر او واجب کرده ادا کرده است؛ و کسى که با او امروز و پس از امروز دشمنى ورزد در روز قیامت کور و کر محشور خواهد شد، و حجتّى در نزد خدا نخواهد داشت.»

أیهَا النّاسُ! لَا تَأتُوا غَداً بِالدّنْیا تَزُفّونَهَا زَفّاً، و یأتِى أهْلُ‌بَیتِى مَقْهُورِین مَظْلُومِینَ تَسِیلُ دِمَاؤُهُمْ أمَامَکمْ وَ سُعَاةِ الضّلَالَةِ وَ الشّورَى لِلجَهَالَةِ. ألَا وَ إنّ هَذَا الأمْرَ لَهُ أصْحَابٌ وَ آیاتٌ، وَ سَمّاهُمُ اللَه فِى کتَابِهِ وَ عَرّفْتُکمْ وَ أبْلَغْتُکمْ مَا ارْسِلْتُ بِهِ وَ لَکنّکمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ!

لَا تَرْجِعُنّ بَعْدِى کفّاراً مُرْتَدّینَ مُتَوَالِینَ الکتَابَ عَلَى غَیرِ مَعْرِفَةٍ، وَ تَدْعُونَ السّنّةَ بِالهَوَى، لِأنّ کلّ سُنّةٍ وَ حَدَثٍ وَ کلَامٍ خَالَفَ القُرْآنَ رَدٌّ وَ بَاطِلٌ.

«اى مردم! فردا نزد من نیایید در حالى که دنیایتان را درخشان نموده، و اهل من بیایند در حالى که مقهور و مظلوم باشند و خونهایشان در جلوى شما و کارگردانان‌ ضلالت و شوراى جهالت، سارى و جارى باشد! هان بدانید که براى امر ولایت، یاران و نشانه‌هایى است که خداوند در کتابش نام برده و من ایشان را به شما شناسانده‌ام، و وظیفه رسالت خود را به شما ابلاغ نموده‌ام ولیکن شما گروهى هستید که جاهل مى‌باشید! شما بعد از من به کفر دیرینه برنگردید و ارتداد پیدا نکنید که به کتاب خدا از روى غیر معرفت دست یازید، و سُنّت را با هواى نفس بیآمیزید. چونکه هر سنّت و حَدَث و گفتارى که مخالف قرآن باشد مردود و باطل است.»