روایتی از موسی بن جعفر درباره گفتار رسول خدا علیهما السلام در آخرین منبر

حضرت إمام کاظم علیه السلام فرمودند: ابوبکر رفت تا با مردم نماز بخواند مردم این را مکروه شمردند و سپس گمان کردند به امر رسول خدا بوده است، و هنوز تکبیر نگفته بود که رسول خدا صلى اللَه علیه و آله به هوش آمد و فرمود: عبّاس را بطلبید. عبّاس و على مجموعاً پیامبر را به مسجد بردند تا با مردم نماز گزارد، و پیامبر نشسته بود، سپس او را بر روى منبرش گذاردند آن جلوسى که دیگر بر آن منبر ننشست.

جمیع اهل مدینه از مهاجر و انصار به دورش جمع شدند حتّى دختران از خانه‌ها بیرون شدند، و مردم ناله‌کنان و گریه‌کنان و فریاد زنان و انّا للّه و انّا الیه راجعون گویان بودند. پیامبر هم قدرى سخن مى‌گفت و قدرى ساکت مى‌شد؛ و از جمله سخنانى که فرمود این بود:

یا مَعْشَرَ المُهَاجِرینَ و الأنْصَارِ وَ مَنْ حَضَرَنِى فِى یوْمِى هَذَا وَ سَاعَتِهِ هَذِهِ! فَلْیبَلّغْ شَاهِدُکمْ غَائِبَکمْ! ألَا قَدْ خَلّفْتُ فِیکمُ کتَابَ اللَه، فیهِ النّورُ وَ الهُدَى وَ البَیانُ، مَا فَرّطَ اللَه فِیهِ مِن شَىْ‌ءٍ، حُجّةُ اللَه لِى عَلَیکم، وَ خَلّفْتُ فِیکمُ العَلَمَ الأکبَرَ، عَلَمَ الدّینِ وَ نُورَ الهُدَى وَصِیى عَلىّ بْنَ أَبِى‌طَالِبٍ. ألَا هُوَ حَبْلُ اللَه فَاعْتَصِمُوا وَ لَا تَفَرّقُوا عَنْهُ، ﴿وَ اذْكرُوا نِعْمَةَ اللَه عَلَيكمْ إذْ كنْتُمْ أعْدَاءً فَألّفَ بَينَ قُلُوبِكمْ فَأصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إخْوَاناً﴾.¹

«اى جماعت مهاجر و انصار، و اى کسانى که در این روز و در این ساعت حضور بهم رسانیده‌اید، بر شما فرض است که حاضرین به غائبین برسانند. هان بدانید که من در میان شما کتاب خدا را جانشین خود قرار دادم که در آن نور و هدایت و بیان است و خداوند در آن از هیچ چیز کوتاهى ننموده است، آن حُجّت من است بر شما! و من در میان شما بزرگترین نشانه، نشانه دین و نور هدایت: وصىّ خودم علىّ بن ابى‌طالب را جانشین خود قرار دادم. هان بدانید که او ریسمان خداست، پس واجب است که بدان اعتصام نمایید و از گِرد او دور نشوید، و یاد بیاورید نعمت خدا را که بر شما ارزانى داشت در وقتى که دشمن بودید و خداوند در میان دلهایتان الفت افکند، تا به نعمت خداوندى همه با هم برادر شدید!»