وصی‍ت‌نامه حضرت آیة الله سید محمد محسن حسینی طهرانی

بلی، آمدن به دیدن بازماندگان و قرائت قرآن کریم سنت است؛ فالسنّةُ تُحییٰ و البِدعَةُ تُمات.

بدهی به کسی ندارم. نماز و روزه را حسب تکلیف انجام داده‌ام، بسته به قبول و لطف حضرت وهّاب است. حجّ و زیارت بیت‌الله‌ الحرام را به‌جای آورده‌ام، اگر به منصۀ قبول رسیده باشد.

جمیع اولاد خود را توصیه می‌کنم به تلاوت قرآن مجید و تدبّر در معانیِ رشیقۀ آن فی آناء اللیل و أطراف النّهار، و مطالعۀ احوال و احادیث سروران دین، ائمۀ معصومین صلوات الله و سلامه علیهم أجمعین. و تجنّب و دوری از تمدّن ضالّۀ غربیّه و بِدَعِ هاویۀ مُهلِکه و گرایش به آداب و رسوم کفر، و در عوض، تأدّب به آداب اسلامیه و سنن محمّدیّه، و تعلیم و تربیت اولاد و احفاد خود را به دستورات اسلامیّه و محمّدیّه و علویّه، و سایر ائمۀ راستین علیهم صلوات الله و الملائکةُ المقرّبین. و اصرار و ابرام در کسب علوم اسلامیّه از قرآن و تفسیر و فقه و حدیث و حکمت متعالیه و اخلاق و عرفان حقیقیّه و قدم استوار و متین در راه عمل برای تزکیه و تهذیب اخلاق و کسب کمالات و معارف الهیّه و وصول به لقای حضرت معبود جلّ‌وعلا و مقام فناء در ذات مقدّسش سبحانَه و تقدَّسَ، و أن یَتَّقوا اللهَ حقَّ تُقاتِه و لا یَموتُنَّ إلّا و هُم مسلمون.

و این فقرات از وصیّت، وصیّت است به تمام مؤمنان و دوستان و ارحام و سایر احبّه و اعزّه از محبّان و معاشران.

این حقیر، به‌دنبال جمع زخارف نبوده‌ام، و در طول زندگی پیوسته سعی نموده‌ام که هدف و مقصد خود را تحصیل رضای پروردگار نمایم. و احبّه و اصدقاء خود را از میان سالکان الی‌الله و رهروان حریم معبود انتخاب کنم، و از بابِ:

پیوسته به خویشان و دوستان تأکید می‌کردم که با اهل دنیا معاشرت ننمایند، و با سالکان و دوستان خدا حشر و نشر داشته باشند، شاید که به برکت مجالست با دوستانش، نظر لطفی به ما نماید و از قصورها و تقصیرهای ما درگذرد.