وصی‍ت‌نامه حضرت آیة الله سید محمد محسن حسینی طهرانی

و بَعد لا یخفیٰ آنکه:

در مورخۀ دوم شهر رجب‌الأصم، میلاد حضرت امام علیّ النّقی الهادی علیه السلام، سنۀ یک‌هزار و چهارصد و سی و پنج هجریۀ قمریه، علی هاجرها آلاف التّحیة و الثناء، این‌جانب سید محمدمحسن حسینی شیعی امامی حجازی، شماره شناسنامۀ 655 صادره از طهران، در نهایت صحت و سلامت و طوع و رغبت، بلااکراهٍ و لااِجبار، تحت توجهات حضرت ولیّ‌عصر ارواحنا له الفداء در بلدۀ طیّبۀ قم، عشّ آل محمّد و کریمۀ اهل‌البیت حضرت فاطمۀ معصومه سلام الله علیها، به طریق مرقوم در ذیل ، انشاء وصیّت نمودم:

ابتدائاً در نظر داشتم که از فرزندان خود یکی را وصی و دیگری را ناظر قرار دهم، ولی به‌ملاحظاتی از این تصمیم صرف‌نظر نمودم و وصیّ خویش را جناب مستطاب، سیدالعلماء الأعلام و فخرالعشیرة الفخام، صدیق شفیق و سرور گرامی، حجةالإسلام و المسلمین آقای حاج سید محمدرضا میری دامت توفیقاته قرار دادم، که چنانچه دعوت حق را لبّیک گفته، دار فانی را وداع و به جوار قرب و رحمت حق پیوستم، چنانچه برای بازماندگان میسور باشد و موجب عسر و حرج نگردد، در کربلای معلّیٰ در جوار تربت مطهر حضرت آقای حدّاد رضوان الله علیه دفن نمایند؛ زیرا فرزند ایشان جناب آقا سید عبدالأمیر تصریح به این مطلب نموده و قبری در جوار والد بزرگوارشان اهداء نمودند. و اگر تحصیل این موضوع صعب و دشوار بود، در یکی از اماکن متبرکه به نظر و صلاحدید خود دفن نمایند.¹

و در تغسیل و تکفین، امور مستحبه را حتی‌الإمکان مرعیٰ دارند و بر مزار، ذکر مصائب آل عصمت قرائت شود. و در تشییع، زنان شرکت نکنند، چه این از امور مستهجنه و مذمومۀ عندالشارع است؛ مانند هدیه نمودن دسته‌گل بر مزار متوفّیٰ که مع‌الأسف این آداب جاهلی که از ناحیۀ غرب به ممالک مسلمین سرایت کرده است، امروزه متداول و معمول شده است.

باری، به‌هیچ‌وجه احتیاجی به مجالس ختم و هیاهو نیست؛ بالأخص مجالسي که امروزه مرسوم است، از تعریف و تمجید متوفّیٰ و بازماندگان او و ایستادن اولیاء و اقربای میّت و خواندن اشعار و قاب و قدح و گرفتنِ مجلس ختم در مسجد و مزاحمت با مؤمنین و مصلّین که تمام این امور نیز به‌سرایت آداب کفر در بین مسلمین رائج و دارج شده است.