ضرورت مطالعه مثنوی معنوی

عارف بی نظیر و موحّد بی بدیل، آیت الحق و العرفان حضرت حاج سید هاشم حدّاد ـ رضوان اللَه عليه ـ مى ‌فرمودند که مرحوم قاضى می ‌فرمودند: «من هشت بار كتاب مثنوى معنوى را مطالعه كردم و هر بار مطلب جديدى برايم مكشوف شد كه سابقه قبلى نداشته است.»¹ 

اهمیت شخصیت مولانا و کتاب مثنوی در نزد اولیاء الهی

«و اين حقير با بضاعت مُزجاة و غير قابل قياس خود با خرمن معرفت و بينش بزرگان نيز به نوبه خود چنين تجربه ‌اى را در حقّ اين كتاب قويم داشته‌ ام. مرحوم قاضى يك فرد عامّى و ساده نبود، از نقطه نظر احاطه بر ادبيّات پارسى و عربى زبانزد اقران و حوزه نجف بود. در سرودن اشعار عربى آن قدر تسلّط داشت كه بعضى از مطّلعين بر اشعار عرب‌ كه به واسطه شدّت تبحّر و حذاقت در ادب عرب و بلاغت، بين شاعر فارسى از شاعر عرب فرق مى‌ گذاشتند از تشخيص اشعار عربى مرحوم قاضى عاجز مى ‌ماندند. در احاطه بر تفسير قرآن و فقه و اصول، كسى را در حوزه نجف ياراى مقابله و هم‌آورى با ايشان نبود و حوزه تدريس ايشان از نظر اتقان و جامعيّت ضرب‌المثل بوده است. همين قدر متذكّر مى‌شوم كه مرحوم علّامه طباطبائى با آن جلالت قدر و عظمت شأن بارها مى‌فرمود: اين روش و مسلكى را كه ما در تفسير الميزان به كار برديم از استادمان مرحوم قاضى آموختيم.

و امّا از جهت فلسفه و عرفان كه چه گويم. مرحوم علّامه طباطبائى مى‌فرمود: از نقطه نظر احاطه بر مبانى فلسفى و عرفانى كسى به جامعيّت استاد ما مرحوم قاضى نيامده است.

آن وقت اين فرد كه شاگرد مكتب علىّ مرتضى و اولاد معصومين او است درباره كتاب عرشى مثنوى چنين گفتارى مى‌فرمايد.

مولانائى كه خود را محو و فانى در ولايت أميرالمؤمنين عليه‌السّلام و سرمست از باده لم يزلى و رحيق مختوم ولايت مرتضوى مى ‌داند چنين كتابى به عرصه علم و معرفت ارزانى داشته است.»²