خطبه حضرت رسول در مني

بسم اللَه الرحمن الرحیم

حضرت رسول فیما بین جمرات، در حالى که در روى ناقه‌اى و یا بغله شهبائى ¹سوار بودند، خطبه‌اى مفصل انشاء کردند، و مردم بعضى ایستاده و بعضى نشسته خطبه آن حضرت را گوش مى‌دادند.²

و امیر المؤمنین على بن ابیطالب علیه السلام خطبه آن حضرت را با صداى بلند براى مردم بازگو مى‌نمود.³

و ما این خطبه را از «تاریخ یعقوبى‌» مى‌آوریم:

نضر اللَه وجه عبد سمع مقالتى فوعاها و حفظها ثم بلغها من لم یسمعها، فرب حامل فقه غیر فقیه، و رب حامل فقه الى من هو افقه منه. ثلاث لا یغل علیهن قلب امرى‌ء مسلم: اخلاص العمل لله، و النصیحة لائمة الحق، و اللزوم لجماعة المؤمنین، فان دعوتهم محیطة من ورائهم.⁴

«خداوند نیکو و خرم گرداند چهره بنده‌اى را که گفتار مرا بشنود، و آن را حفظ کند، و به خاطر بسپارد، و سپس آن را به کسى که نشنیده است ‌برساند.زیرا چه بسا راویان و حاملان فقه و دانشى، که خود آنها فقیه و دانشمند نیستند، و چه بسا راویان و حاملان فقه و دانشى که آن فقه و دانش را به سوى فقیه‌تر و دانشمندتر از خود می‌برند.

سه چیز هستند که هیچوقت دل مرد مسلمان از ارتکاب آنها حقد و غش و خیانت و سنگینى پیدا نمى‌کند: خالص گردانیدن عمل از براى خدا و نصیحت کردن به زمامداران و حاکمان حق، و ملازمت ‌با جماعت مؤمنان، زیرا که دعوت مؤمنان مختص آنها نیست و از پشت ‌سر ایشان نیز مردم را احاطه کرده است.

و پس از آن فرمود: اى ربیعة (ربیعة بن امیة بن خلف) بگو: اى مردم! رسول خدا مى‌گوید: لعلکم لا تلقوننى على مثل حالى هذه و علیکم هذا! هل تدرون اى بلد هذا؟ و هل تدرون اى شهر هذا؟! و هل تدرون اى یوم هذا؟!

فقال الناس: نعم! هذا البلد الحرام و الشهر الحرام و الیوم الحرام! قال: فان اللَه حرم علیکم دماءکم و اموالکم کحرمة بلدکم هذا، و کحرمة شهرکم هذا و کحرمة یومکم هذا، الاهل بلغت؟!