لزوم احترام وبزرگداشت والدین 2

و معناى‌ ﴿وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ﴾ آن است كه: چشم خود را بر آنها خیره مكن؛ و نظر تند و حادّ منما؛ بلكه نظر نظر رحمت و رقّت باشد؛ و صدایت را بلندتر از صداى ایشان مكن! و دستت را بالاتر از دست آنها مدار! و در راه رفتن پیشاپیش آنها راه مرو، و گام برندار! (تفسیر برهان، طبع سنگى تفسیر سوره إسراء، ج ١، ص ٦٠١ و تفسیر نور الثقلین، ج ٣، ص ١٤٨ و ص ١٤٩)

و نیز در اصول كافى با سند متّصل خود از حضرت صادق علیه السّلام وارد است كه: فرمود:

 «لو علم اللَه شیئا أدنى من افّ لنهى عنه، و هو من أدنى العقوق، و من العقوق أن ینظر الرّجل إلى والدیه، فیحدّ النّظر إلیهما؛ «اگر خداوند چیزى را از افّ گفتن پائین‌تر مى‌دانست، هرآینه از آن نهى مى‌نمود (یعنى افّ گفتن مثل این است كه پدر و مادر انسان چیزى بگویند؛ و إنسان را ناخوشایند آید، و انسان بگوید: آخ یا آه! كه این كلمه، كوچك‌ترین و نازل‌ترین كلمه‌اى براى إنكار است.) و اینكه اگر كسى به پدر و مادرش افّ بگوید، عاقّ والدین مى‌شود، این پائین‌ترین درجه از عاقّ شدن است. و بعضى از أقسام آن این است كه: انسان به پدر و مادر نظر تند بنماید.» (همان)

ببینید: این تعلیم و تربیت عالى، و این منهاج و روش ملكوتى را كه قرآن به تعلیم آن، سبل سلام را نشان داده است؛ با تعلیمات ملل كفر، و رفتار بعض از جوانان مغرور اروپا رفته، و آمریكا رفته ما كه زرق و برق تمدّن ضالّه كه تا چقدر باد هوى دماغشان را پر كرده است تفاوت دارد كه: بر پدر خود در محافل و مجالس مقدّم مى‌شوند. من خودم دكتر جوان متخصّص را دیدم كه در مجلس بر پدر پیر خود پیش افتاد؛ و پدرش به دنبال او بود. و از این عجیب‌تر نقل شد: دكتر متخصّص جوانى از ناحیه كفر برگشته، و رفقا و دوستان جوانش از هم دوره‌اى‌هاى سابق، به دیدنش آمده بودند؛ و پدر پیرمرد او دم در مشغول خدمت و پذیرائى بود. دكتر مغرور از شدّت غرور، به میهمانان مى‌گفت: این مرد مستخدم منزل ماست!