لزوم احترام و بزرگداشت والدین 3

چون نگاه به چهره‌اش كردم، ديدم. خيلى قرمز شده، و قطراتى از عرق بر پيشانيش نشسته؛ و چنان غرق در وجد و سرور است كه حدّ ندارد. گفتم: آقا جان! درويش جان! تنها تنها مخور، رسم أدب نيست!

شروع كرد يك دور، دور خود چرخ زدن؛ آنگاه با صداى بلند و سوزناك اين أبيات از باباطاهر عريان را بسيار شيوا و دلنشين خواند:

در اين حال ساكت شد، و گريه بسيارى كرد؛ و سپس شاد و شاداب شد، و خنديد.

گفتم: أحسنت! آفرين! من حقير فقير وامانده هستم. انتظار دعاى شما را دارم! شروع كرد به خواندن اين أبيات:

گفت: «الحمد لله راهت خوب است سيّد! سر به سر ما مگذار! من بيچاره وامانده‌ام؛ تو هم بارى روى كول ما مى‌گذارى؟!» آنگاه گفت:

« يك روز من در همين أنبار آمدم؛ كتاب بخرم؛ علّامه دهخدا (علّامه قزوينى على اكبر دخو صاحب تأليف لغتنامه معروف به لغت‌نامه دهخدا، چون قزوينى‌ها به رئيس ده و كدخدا، دخوه مى‌گويند لذا او به دخو امضاء مى‌كرده است ولى لغت‌نامه‌اش به نام دهخدا انتشار يافته است.) هم آمده بود، قدرى با هم صحبت كرديم؛ من به او گفتم: إنصافا شما زحمت كشيده‌ايد! حقيقتا رنج برده‌ايد؛ ولى تصوّر مكنيد مطلب با اينها تمام مى‌شود. حيف اگر عمر در راههاى ديگر صرف مى‌شد؛ چه بهره‌ها بود؟ چه خبرها بود؟ اينك بياور ببينم تا چه دارى؟! بيا تا ببينم در دستت چيست؟!