عيد غدير، عيد بزرگ اسلام و روز تهنيت است

4

برنداریم سر از پاى خم باده فروش *** ما نهادیم سر اینجا که اثر یافته‌ایم
در به در عمرى ازین خانه به آن خانه شدیم *** تا به خاک در میخانه مقر یافته‌ایم
شب قدر از نظر خلق نهان آمد و ما *** این شب قدر ز تاثیر سحر یافته‌ایم
قمر از پرتو خورشید منور شد و ما *** پرتو مهر درخشان ز قمر یافته‌ایم
طرفه گویند مسیحا که خدایش پدر است *** ما خداوند مسیحا ز پسر یافته‌ایم
روشن از نور على چشم فؤاد است ‌حکیم *** که ز خاک قدمش کحل بصر یافته‌ایم.¹
روز غدیر خمّ ، روز عید است‌
یوم الغدیر سوى العیدین لى عید *** یوم یسر به السادات و الصید²١
نال الامامة فیه المرتضى و له *** فیه من اللَه تشریف و تمجید³٢
١- روز غدیر غیر از دو عید فطر و قربان، براى من عید است، روزى است که سادات و پادشاهان (و یا شیران) در آن روز مسرور و خوشحال مى‌گردند.
٢- آن روز، روزى است که على مرتضى در آن به شرف امامت و ولایت کلیه الهیه نائل شد، و لذا براى مرتضى از جانب خداوند تشریف و تمجید یعنى شرف و مجد و کرامت و علو برقرار است.
و ناصبى شدید النصب قابلنى *** یوم الغدیر بوجه غیر ذى جذل ١
فقال: قل لى ماذا الیوم قلت له *** الیوم عید امیر المؤمنین على⁴٢
١- «یک مرد ناصبى (دشمن اهل بیت و ناسزاگوى در حق آنها) که در عداوت شدید بود، در روز عید غدیر، با چهره گرفته با من روبرو شد.»
٢- و به من گفت: بگو به من که امروز کدام روز است؟ من به او گفتم: «امروز عید امیر مؤمنان على بن ابیطالب است.»
از «امالى‌» ابو عبد اللَه نیشابورى، و «امالى‌» شیخ ابو جعفر طوسى، در خبرى از احمد بن محمد بن ابى نصر، از حضرت رضا سلام اللَه علیه وارد است که انه قال علیه السلام: حدثنى ابى عن ابیه ان یوم الغدیر فى السمآء اشهر منه فى الارض.ان لله تعالى فى الفردوس قصرا لبنة من فضة، و لبنة من ذهب، فیه ماة الف قبة حمرآء، و ماة الف خیمة من یاقوتة خضرآء، ترابه المسک و العنبر، فیه اربعة انهار: نهر من خمر، و نهر من مآء، و نهر من لبن، و نهر من عسل، حوالیه اشجار جمیع الفواکه، علیه الطیور، و ابدانها من لؤلوء، و اجنحتها من یاقوت، تصوت بالوان الاصوات.اذا کان یوم الغدیر ورد الى ذلک القصر اهل السموات یسبحون اللَه و یقدسونه و یهللونه .فتطایر تلک الطیور، فتقع فى ذلک المآء، و تمرغ على ذلک المسک و العنبر فاذا اجتمع الملائکة طارت فینفض ذلک علیهم. و انهم فى ذلک الیوم لیتهادون نثار فاطمة علیها السلام.
1. «شمع جمع»، فؤاد كرمانى، ص 212.
2. صِيدْ جمع أصْيَد است به معناى مَلِك و يا شير.
3. «مناقب» ابن شهرآشوب، طبع سنگى، ج 1، ص 540
4. همان