آداب مجالس روضه و عزاداری امام حسین علیه‌السلام

أعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيم‌

بِسمِ اللَهِ الرَّحمَنِ الرَّحيم‌

و صَلَّى اللهُ عَلَىٰ سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيِّبينَ الطّاهِرينَ‌

و لَعنَةُ اللهِ عَلیٰ أعدائِهِم أجمَعينَ مِنَ الآنَ إلىٰ قِيامِ يَومِ الدّينِ

و لا حَولَ وَ لا قُوَّةَ إلّا بِاللهِ العَليِّ العَظيم‌

زنده نگه ‌داشتن یاد اهل‌بیت، وظیفۀ هر شیعه

[خداوند متعال می‌فرماید:]

﴿وَمَن يُعَظِّمۡ شَعَـٰٓئِرَ ٱللَهِ فَإِنَّهَا مِن تَقۡوَى ٱلۡقُلُوبِ﴾.¹

اصل و پایۀ همۀ اصول و مبانی تشیّع، محبّت و تولّی اولیای دین، حضرات معصومین صلوات الله و سلامه علیهم اجمعین می‌باشد.²

بر هر فرد شیعه لازم و واجب است که شعار تشیّع و شاخصه‌های گهربار این مکتب حیات‌بخش را هرچه بیشتر و بهتر آشکار نماید. مثلاً نسبت به برگزاری موالید و ایّام شهادت حضرات معصومین علیهم‌السلام جَهد بلیغ داشته باشد و از هر فرصتی برای احیاءِ ذکر، تبلیغ مرام و تجدید یاد آن بزرگواران استفاده ببرد.³

از امام صادق علیه‌السلام مروی است که فرمودند:

رَحِمَ اللهُ امرَأً أحيا أمرَنا.⁴

«خدا رحمت کند آن کسانی که مجالس ذکر ما را به پا می‌دارند.»

منظور از احيای امر يعنى زنده نگه داشتن ذكر، ياد و خاطرات امام عليه‌السلام؛ به‌طور كلى زنده نگه‌ داشتن حقيقت ولايت در ضمن پرداختن به ظواهرى كه حكايت از آن مسئله كند.

وجه تشابه بين شيعه و آن ذوات مقدّسه در اين است كه انسان خود را مُستَنّ⁵ به سنّت آنها قرار بدهد و هميشه پيروى از آنها را نُصبُ‌العين⁶ خود قرار بدهد و مصداق این حدیث شریف گردد که می‌فرماید:

شيعَتُنا خُلِقوا مِن فاضِل طينَتِنا، يَفرحونَ لِفَرَحِنا وَ يَحزَنونَ لِحُزنِنا.⁷

«شيعيان ما، از زيادىِ خاك خلقت ما آفريده شده‌اند [به سرور ما شاد می‌شوند و به حزن ما محزون می‌شوند].»

«مِن فاضِلِ طینَتِنا» يعنى از همان حقيقت نورانى كه خداوند، وجود ما را از آن‌ آفريد، شيعيان ما هم از تتمّه و زيادى آن نور، خلق شده‌اند.⁸

سیرۀ ائمۀ هُدیٰ علیهم‌السلام در احیای مصیبت کربلا

دَأب ائمّه علیهم‌السلام اين بود كه در ايّام محرّم (دهۀ عاشورا) منزل خودشان را به موقعيّت حزن و اندوه بر مصيبت كربلا درمى‌آوردند و از افراد دعوت مى‌كردند براى اينكه بيايند، روضه بخوانند، ذكر مصيبت كنند و ياد آن حادثه و مسئلۀ سيدالشهدا عليه‌السلام را زنده نگه‌ مى‌‌داشتند.⁹