دو بیان نوین و عمیق از امکان ملاقات خدا (1)

پس حمد هم اختصاص به خدا دارد. گلى را كه تعريف مى‌كنيد، خدا را داريد تعريف مى‌كنيد؛ پس چشم باز كن ببين خداست؛ پس گلى نيست؛ قابل حمد، كسى جز خدا نيست؛ پس تو كه گل را تعريف مى‌كنى، دارى خدا را مى‌بينى و تعريف مى‌كنى؛ چرا انكار خدا را مى‌كنى با اينكه دارى خدا را مى‌بينى و تعريف مى‌كنى؟!

در آيات قرآن داريم: ﴿وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ﴾¹، «خدا فقط داناست و تواناست.» منحصر مى‌كند علم و قدرت را در خدا. ﴿وَهُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ﴾² علم و حكمت را منحصر در خدا مى‌كند. ﴿وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ﴾³، ﴿وَهُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ﴾⁴، «خدا فقط شنوا و داناست». «خدا فقط شنوا و بيناست.» ﴿وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ﴾⁵، «خداوند است كه گره‌ها را مى‌گشايد و داناست».

اين همه گوش‌ها، اين همه چشم‌ها، اين همه قدرت‌ها، اين همه علم‌ها كه در عالم بشر بوده، اين همه علمائى كه آمدند و رفتند و اين علم‌ها را ذخيره كردند، اين علم‌ها همه‌اش دربسته، در يك صندوقچه، اختصاص به خدا دارد؛ و هيچ موجودى نمى‌تواند بگويد من شنوا هستم و بينا هستم؛ پس بينا و شنوا خداست. اين آيات حصر را نمى‌فهماند؟! اين از اختصاصات شريعت مقدّس اسلام است و از اختصاصات قرآن است. در هيچ مكتبى از مكاتيب فلاسفه دنيا، و در هيچ‌يك از كتب آسمانيّه، ما نمى‌بينيم نظير اين مطالب باشد. در بين ساير ملل حتّى ملل الهى، اين ذكر ﴿الْحَمْدُ لِلَّهِ﴾ را نمى‌بينيم. مى‌گويند: «نه! حمد براى خداست، خدا هم سزاوارِ حمد است، خدا هم شنواست.» اين غير از اين است كه بگوييم: «تمام مراتب شنيدن و حمد اختصاص به خدا دارد».

اين ذكر از اختصاصات پيغمبر اكرم است كه دريچه آن را به روى امّت باز فرمود؛ و هيچ مذهب و ملّتى اين قسم ذكر ندارد؛ و اين ذكر چقدر عالى است! و چقدر بلند است! و اينها لقاء خداست؛ يعنى آقاجان چشمت را باز كن به عالم وجود، هركس مى‌شنود، هركس مى‌بيند، هركس علم دارد، هركس قدرت دارد، هركس حيات دارد، هر موجودى را كه شما تمجيد مى‌كنيد، ستايش مى‌كنيد؛ هر موجودى را كه عبادت مى‌كنيد، اينها همه حقيقتِ او، خداست. چشم به اين جلوه‌ها نينداز! به آن ذاتِ جلوه چشم بينداز، كه حيات مال اوست؛ مال خداست.