امکان ملاقات خدا

«و بِنورِ وَجهِكَ الَّذى تَجَلَّيتَ بِهِ عَلَى الجَبَلِ فَجَعَلتَهُ دَكًّا و خَرَّ موسَى صَعِقًا» قسم مى‌دهيم تو را، به آن نورِ صورتت كه به آن ظاهر شدى بر حضرت موسى، كوه نتوانست طاقت بياورد و تكّه تكّه شد، از بين رفت! و موسى صيحه زد و افتاد!

تا مى‌رسد: «و بِطَلعَتِكَ فى ساعيرَ و ظُهورِكَ فى جَبَلِ فارانَ‌»؛ «بِطَلعَت» يعنى: به نشان دادن؛ خودت را نشان دادى در كوه ساعير به پيغمبر اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم.

«و ظُهورِكَ فى جَبَلِ فارانَ»¹؛ و ظاهر شدى در جبل فاران» جبل فاران كوهى است نزديك مكّه، همان‌جايى كه محلّ مناجات پيغمبر بود.

ما اين آيات را چه كار كنيم؟! اين روايات را چه كار كنيم؟! اينها را چه معنا كنيم؟! اينها روايات نادره نيست، يا ضعيف السّند نيست؛ دعاهائى است كه ائمّه قرائت مى‌كردند! بزرگانِ از علماء مانند: شيخ طوسى، شيخ كفعمى، سيّد ابن طاووس و بزرگان از اهل حديث در كتب خود آورده‌اند، ثبت و ضبط كرده‌اند. سندهاى بسيارى از آنها سندِ صحيح است، همه امضاء كرده‌اند، امضاء علماء امّت روى اين احاديث است. انسان مى‌تواند همه اين احاديث را كنار بگذارد؟!

شرح فرازهايى از مناجات شعبانيّه‌

در همين مناجات شعبانيّه اصلًا لفظ «وصول» هست! خدايا ما مى‌خواهيم به تو برسيم! «إلَهى هَب لى كَمالَ الانقِطاعِ إلَيكَ و أنِر أبصارَ قُلوبِنا بِضياءِ نَظَرِها إلَيكَ حَتَّى تَخرِقَ أبصارُ القُلوبِ حُجُبَ النّورِ فَتَصِلَ إلَى مَعدِنِ العَظَمَةِ و تَصيرَ أرواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدسِكَ‌»!²

خدايا ما از تو مى‌خواهيم كه يكسره متّصل به سوى تو بشويم!- آيه قرآن مى‌گويد: ﴿وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا﴾³ يكسره كار خود را با خدا درست كن و منقطع بشو به سوى او! كمر ببند در اين راه!- و چشم‌هاى دل ما را نور بده كه بتوانيم نظر به سوى تو كنيم. تا به كدام سر حدّ؟ تا اينكه آن چشم‌هاى دل ما را كه نور مى‌دهى، اين نور اين‌قدر شديد باشد كه اين حجاب‌هاى ظلمت و نور را كه بين ما و تو واقع شده و سدّ راه ما شده، تمام اين حجاب‌ها را پاره كند.