امکان ملاقات خدا

ولى اين روايت دلالت مى‌كند كه آن نَظره اوّل كه از حضرت صادق يا از أميرالمؤمنين عليهماالسّلام بر موجودات بوده، تمام اينها درونش بوده! يك نگاه كه مى‌كرد اوّل خدا را مى‌ديد و موجودات را قائم به خدا، و باز موجودات در مقام رجوع، به خدا رجوع مى‌كنند: ﴿إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ﴾¹ اين موجود از پيش خدا آمده، پس خدا قبل از اين بوده؛ و بازگشتش به سوى خداست، پس خدا بعد از اين است و خدا با اين است؛ پس هم معيّت و هم قبليّت و هم بعديّت به نزد اوست. و اين مقام خيلى عاليست كه تمام اين جهات براى كسى در يك نظره پيدا بشود.

خُب! شما اين روايت را چه كار مى‌كنيد؟ «ما رَأيتُ شَيئاً إلّا و رأيتُ اللَه»‌ يعنى: «ما رَأيتُ شَيئاً إلّا و رأيتُ حورَالعينِ و التُفّاح و السَّفَرجَل قَبلَهُ و بَعدَهُ و مَعَهُ» اين‌طور بايد معنا كرد؟ اگر معنا مى‌كنيد مختاريد! ما معنا نمى‌كنيم و اين قِسم معنا كردن صلاح ما نيست! صلاح آن كسانيست كه طالب تُفّاح و سَفَرجَلَند، مبارك خودشان باشد! خدا را بياورند بكوبند داخل سيب و گلابى! چه كنيم ديگر؟!

***

اين‌طور بيان كرده‌اند!

على كلّ تقدير، مرحوم مجلسى- رضوان الله عليه- در همين كتاب ربيع الأسابيع كه از كتب نفيسه است، در ضمن دعاهاى وارده در روز جمعه، دعائى از حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها نقل مى‌كند و از جمله دعاها اين است كه: «واجعَلنا مِمَّن كَأنَّهُ يَراكَ إلَى يَومِ القيامَةِ الَّذى فيهِ يَلقاك»³! خدايا! ما را از آن افرادى قرار بده كه تو را مثل اينكه تا روز قيامت مى‌بينند- آن روزى كه در آن روز تو را مى‌بينند، در روز قيامت كه مسلّم تو را مى‌بينند- ما را از آن كسانى قرار بده كه از حالا تا روز قيامت، مثل افرادى كه آن روز مى‌بينند، ما هم تو را ببينيم. اين ديدن و لفظِ رؤيت معنايش چيست؟!