مقاله پیش رو که برگرفته از آثار حضرت علامه آیة الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی و حضرت آیة الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدس الله سرهما میباشد، با رویکردی عرفانی به اثبات تشیع مولانا جلال الدین رومی رضوان الله علیه و عظمت کتاب مثنوی می پردازد. محوریت مطالب مقاله براساس تبیین این مسئله است که وصول به حقیقت توحید بدون ولایت اهل بیت علیهم السلام نه تنها ممکن نیست، بلکه اساساً شناخت و معرفت الهی از طریق شناخت و تبعیت از امام معصوم علیه السلام میسر میشود وعرفایی که به درجات بالایی از کمال و توحید رسیدهاند، در نهایت به این حقیقت دست یافتهاند، و آثار آنها نیز مؤید این مطلب است. برخی از مهم ترین مطالب مقاله عبارتند از: لزوم سرسپردگی به مقام ولایت برای وصول به توحید، معرفت خدا در گرو معرفت امام، عدم وصول به لقاء خدا بدون تبعیت از امام، تشیع، حقیقت عرفان و سلوک، وصول به توحید بدون اسلام و تشیع محال است، مولانا جلالالدین محمد بلخی شیعه خالص، اشعار مولانا در مدح اهل بیت و تبرّی از دشمنان ایشان، کلام بزرگان در مورد تشیع مولانا، عظمت کتاب مثنوی
مرتب سازی:
تشیع مولانا و عظمت کتاب مثنوی
43بی ولای علی به حقّ خدا *** ننهد در بهشت، آدم پا گر نهد بال و پر فرو ریزد *** جبرئیل امین به حقّ خدا مؤمنان جمله رو به او دارند *** کو امام است و هادِی أولَی بنده قنبرش به جان می باش *** تا برندت به جَنّة المأوی شمس تبریز بنده از جان شد *** جان فدا کرد نیز مولانا»1 همچنین مولانا در دیوان شمس در مدح امیرالمؤمنین علیه السّلام میفرماید:
دایم ز ولایت علی خواهم گفت *** چون روح قدس نادعلی خواهم گفت تا روح شود غمی که بر جان منست *** کل هم و غم سینجلی خواهم گفت2 مولانا همچنین در غزلی که با ردیف الله مولانا علی تمام میشود به ذکر نام ائمه اثنی عشر علیهم السّلام و مدح آنها پرداخته است.3
- .روح مجرّد، ص 549.
- . دیوان شمس، رباعیات 299.
- . دیوان شمس، غزلیات، غزل شمارۀ ۳۲۲۹:
ای شاه شاهان جهان الله، مولانا علی *** ای نور چشم عاشقان الله، مولانا علی حمد است گفتن نام تو ای نور فرخ نام تو *** خورشید و مه هندوی تو الله، مولانا علی خورشید مشرق خاوری در بندگی بسته کمر *** ماهت غلام نیک پی الله، مولانا علی خورشید باشد ذرهای از خاکدان کوی تو *** دریای عمان شبنمی الله، مولانا علی موسی عمران در غمت بنشسته بد در کوه طور *** داود میخواندت زبور الله، مولانا علی آدم که نور عالم است عیسی که پور مریم است *** در کوی عشقت در هم است الله، مولانا علی داود را آهن چو موم قدرت نموده کردگار *** زیرا به دل اقرار کرد الله، مولانا علی آن نور چشم انبیا احمد که بد بدر دجا *** میگفت در قرب دنا الله، مولانا علی قاضی و شیخ و محتسب دارد به دل بغض علی *** هر سه شدند از دین بری الله، مولانا علی گر مقتدای جاهلی کردست در دین جاهلی *** تو مقتدای کاملی الله، مولانا علی شاهم علی مرتضی بعدش حسن نجم سما *** خوانم حسین کربلا الله، مولانا علی آن آدم آل عبا دانم علی زین العباد *** هم باقر و صادق گوا الله، مولانا علی موسی کاظم هفتمین باشد امام و رهنما *** گوید علی موسی الرضا الله، مولانا علی سوی تقی آی و نقی در مهر او عهدی بخوان *** با عسگری رازی بگو الله، مولانا علی مهدی سوار آخرین بر خصم بگشاید کمین *** خارج رود زیر زمین الله، مولانا علی تخم خوارج در جهان ناچیز و ناپیدا شود *** آن شاه چون بیدار شود الله، مولانا علی دیو و پری و اهرمن، اولاد آدم مرد و زن *** دارند این سر در دهن الله، مولانا علی اقرار کن اظهار کن مولای رومی این سخن *** هر لحظه سر من لدن الله، مولانا علی (محقق)ای شمس تبریزی بیا بر ما مکن جور و جفا *** رخ را به مولانا نما الله، مولانا علی