چگونه در زمره اصحاب سیدالشهداء علیه‌السلام قرار بگیریم؟

 من به این رفقا می‌گویم: وقتی که زیارت را انجام می‌دهید، بروید یک گوشه بنشینید. از زیاد خواندن چیزی به‌دست آدم نمی‌آید. بروید یک گوشه بنشینید فکر کنید. بروید آن گوشه مقابل ضریح سیدالشهدا، مقابل ضریح موسی بن جعفر، مقابل ضریح امام رضا علیهما السّلام بنشینید خودتان را ببرید در امام رضا، در موسی بن جعفر، آن وضع، آن حال را ببینید؛ تا چقدر چند مَرده حلاّج هستیم؟ تا چقدر می‌توانیم خود را در زمره پیروان امام دربیاوریم؟! آیا اگر ما در آن زمان بودیم آیا همین کارها را می‌کردیم یا نه؟! ببینیم آنها چه می‌خواهند؟ از ما چه می‌خواهند؟

 امام حسین می‌گوید: نمی‌خواهد تو تقاضا کنی که در روز عاشورا بودی، تو بیا ببین من برای چه شهید شدم و فرزندان خودم را و اهل‌بیت خودم را به چه روزگاری انداختم؟! برای‌اینکه اقامۀ ارزش‌ها و اخلاق و عدل و داد را کنم. تو این عدل و داد را در زندگیت بیاور، در ارتباط با رفیقت عدل را بیاور. یواش یواشکی رد نکن برو! وقتی جایش می‌رسد در آنجایی که یک منفعتی هست حساب کن، مسائل را در نظر بگیر نه‌اینکه می‌گذرد حالا، یواشکی چشم را ببند و برویم! او هم هیچ چیز به بزرگواری خودش نمی‌گوید. تو برو سراغ او یا اینکه وقتی مسئله‌ای به نظرت می‌رسد برو دنبال آن، اگر رفتی این کار را کردی با من هستی، اگرنه بیخود ادّعا نکن، بیخود طلب نکن که ما راه همۀ را خوب بلد هستیم. اگر قرار بشود بیاییم و از افراد امتحان بگیریم آن‌وقت معلوم می‌شود که چند نفر در این امتحان قبولی آورده‌اند.

 انسان باید همیشه خودش را جان‌برکف در خدمت امام علیه السّلام احساس کند. کسی که خودش را جان‌برکف احساس می‌کند آن‌وقت می‌تواند دیگر هر کاری بکند! فرض این است که جان بر کف است دیگر، جان‌برکف، جان‌برکف است دیگر. یا نه! یک چیز ادّعا است؟! اگر جان‌برکف است آن‌وقت به او می‌گویند: «شما در اینجا بایست، در اینجا این کار را انجام بده.»