چگونه در زمره اصحاب سیدالشهداء علیه‌السلام قرار بگیریم؟

 حالا این امام زمانی که بیاید نماز واجب را از آدم بگیرد این امام زمان، به درد می‌خورد؟! اینها تخیّل نیست؟! این چیست؟ این در امام زمان توقّف کردن است، در امام زمان تخیّلی نه امام زمان واقعی.

 امام زمان می‌گوید: نمی‌خواهد برای من این‌قدر خودت را به تعب بیندازی. باید به‌اندازه و روی حساب و بدون جنجال و هیاهو و تئاتربازی و چشم و هم‌چشمی. روزی چهار ساعت، می‌خواهی پنج ساعت بلند شو برو از حقّ زن و بچّه‌ات نباید بزنی، از حق رفیقت نباید بزنی، غذایت را باید بخوری تمام منظّم روزی چهار یا پنج ساعت می‌خواهی برای من بیای این شعائر را انجام بدهی اشکال ندارد. یعنی چه کفش درنیاوردن یعنی چه؟! نماز نخواندن یعنی چه؟! این حرف‌ها چیست؟ ما همین مسئله را در مصیبت امام حسین داریم همین قضیّه آن به یک نحو ما به یک نحو، خیال می‌کنیم هرچه این مسئله بیشتر بشود حال ما بهتر و نزدیک‌تر و آن مسئله بهتر می‌شود.

 امام حسین می‌فرماید: لازم نیست شما در آنجا باشی، لازم نیست در کربلا باشی. احساس تو این هست که اگر با من بودی جانت را فدا می‌کردی؟ می‌گوییم: هان! اجازه بدهید فکر کنم، زود جواب ندهی «بله یا رسول‌اللَه» نه، برو فکر کن، «یا رسول‌اللَه» نمی‌خواهد بگویی. برو فکرهایت را بکن، بسنج، موقعیّت خودت را بسنج، موقعیّت سیدالشهدا را بسنج، دنیا را و اعتباریّت دنیا را بسنج، یکی‌یکی این نقطه‌ها را بیاور در کنار هم قرار بده. مَجاز بودن دنیا را بیاور. اینها را در همین مجالس امام حسین باید یاد بگیرد. فقط زدن بر سر فایده ندارد. زدن بر سر اینها را در ذهن ما نمی‌آورد، اینها را نمی‌آورد!

 راه معیت پیداکردن با سیدالشهدا علیه السّلام

 اعتباریت دنیا و مرض‌ها را بسنج، آخرت و فلاح و رستگاری خودت را بسنج، سعادت ابدی و آن عمری را که خدا به تو داده بسنج، همۀ اینها که را سنجیدی، آن نور و بهاء و بهجت را در نظر بیاور، آن ظلمت نفس و عواقب آن را در نظر بیاور، آن عالم بهجت و صفا را در نظر بیاور، آن توحید را در نظر بیاور. روی اینها یکی‌یکی بنشین فکر کن، فکر کن!