اهداف برگزاری مجالس عزای سیدالشهدا علیه السّلام

 در زیارت اربعین، خب راجع به خود حضرت داریم که: «وَبَذَلَ مُهجَتَهُ فیک لیستَنقِذَ عِبادَک مِنَ الجَهالَةِ وَحَیرَةِ الضَّلالَةِ»¹؛ آن قلبش را در راه تو داد، آن حیاتش را، خون قلبش را، آن را در راه تو داد، تا اینکه بندگان تو را هدایت کند.»

 هدایت بندگان به امام حسین چه مربوط است؟! اگر ما باشیم چه می‌گوییم؟ آقا برو پی کارت! هر کس هرچه می‌خواهد بشود، بشود؛ ما برویم وضعمان ـ حالا نمی‌گوییم وضع دنیا، نه! وضع آخرتمان ـ خوب بشود، وضع آخرت ما درست بشود، هرکسی هرچه می‌خواهد بشود، بشود!»

 نمی‌گوییم: به من چه مربوط است؟! ما که در قبر او نمی‌خوابانند، او که در قبر ما نمی‌خوابانند، ما تکلیف خودمان و نامه عمل خودمان، بقیّه هم برای خودشان؟!

 آیا این را نمی‌گوییم؟! یک وقتی انسان می‌گوید: «حالا بروم یک نفر را هدایت کنم، دست یک نفر را بگیرم تا خدا آن را به حساب من بگذارد»، خب هنر نکرده است! یک چیزی دادیم، در مقابلش چیزی گرفتیم. عمری را صرف کردیم، در مقابلش چیزی گرفتیم، یک وقتی را صرف کسی کردیم، یک ساعت به کسی وقت دادیم آمده، مطلبی را، گرهی یا مشکلی را باز کرده‌ایم، در مقابلش هم اجری گرفتیم، خیلی خب حسابمان صاف شد دیگر، یک چیزی در مقابل گرفتیم.

 حضرت در مقابل چیزی نگرفته! فقط خودش را داده تا این بندگان هدایت پیدا کنند. چه حیثیّتی در حضرت باید به‌وجود بیاید تا چنین حرفی بزند؟! غیر از اینکه حضرت در آن حال وجود مُمَثلِ خود پروردگار بوده، هیچ‌گونه توجیهی نمی‌شود کرد؛ یعنی همان حالت و جنبه‌ای که خدا برای هدایت بندگانش و افاضه فیض به آن مخلوقاتش دارد، امام حسین هم در همان حالت است. دیگر آنجا امام حسین جنبه خَلقی ندارد، آنجا دیگر جنبه ربّی پیدا می‌کند. جنبه نزولِّ آن مقام خالقیّت و مقام رازقیّت و مقام واحدیّت و مقام اعطاء و... هرچه می‌خواهید بگویید، پیدا می‌کند.

 او در آن حال یک‌هم‌چنین حیثیّتی می‌تواند پیدا بکند که چنین مطلبی را بگوید که بیاید و چنین کاری را بکند، بیاید از حضرت علیّ اکبرش هم بگذرد! از حضرت عبداللَه رضیع‌اش هم بگذرد، از حضرت اباالفضل‌اش هم بگذرد؛ تا این حالت را نداشته باشد نمی‌تواند این کار را بکند. این مسئله دیگر اصلاً فوق امامت است.