اهداف برگزاری مجالس عزای سیدالشهدا علیه السّلام

 یا اینکه نه، مقصود و منظور مولای من که نائب او هستم و باید کاری را انجام بدهم که نمایانگر آن مولا و عمل و سیره و روش او باشد، آن عبارت از این است که إحیای ارزش‌های والای انسانی و ربوبی و الهی و نشان دادن آن حقایق الهی نسبت به افرادی که از این مطالب به دور هستند و این مسائل به ذهن و به گوش آنها نرسیده است. و تربیت و رشد و تکامل نفوس و سیر آنها به سمت آن مبدأ أعلی و عبور از عوالم نفس و تعلقات و بیرون آمدن از افکار و اوهام و خیالات حیوانی و شیطانی است.

 این هدف و این مقصد است، بنابراین، این که الآن یک نفر در اینجا ـ هر کسی بخواهد باشد ـ به عنوان یک عیادت‌کننده بیاید و بعد بدون اطلاع او من بیایم و این کار را انجام بدهم، این عمل خود فی‌حدّ نفسه می‌تواند در مقابل و در تعارض با آن اهداف عالیه و آن مقاصد والا قرار بگیرد، و من پاسخ به این را نمی‌توانم بدهم.

 یعنی وقتی که در نفس و ضمیر خود مرور می‌کند همۀ این مطالب را مرور می‌کند، قضایای کربلا را مرور می‌کند، شهادت سیدالشهدا را مرور می‌کند، همۀ این مطالب را مرور می‌کند و می‌آید و به اینجا می‌رسد که این را در یک کفه از ترازو قرار می‌دهد و در کفه دیگر این را قرار می‌دهد؛ که بدون اطلاع و از روی جهل و بدون آگاهی یک نفر را از بین ببرد و از سر راه بردارد و مانع را از سر راه بردارد وقتی او را در این کفه قرار می‌دهد می‌بیند که این کفه سنگینی می‌کند و نمی‌تواند این کار را انجام بدهد.

 این یک مسئله، مسئله‌ای است؛ یعنی این یکی از مسائلی است که در این قضیّه کربلا اتفاق می‌افتد، اینجاست که ما به این نکته می‌رسیم که در قضیّۀ عاشورا باید به یک مسئلۀ بالاتر از این مصائبی که اتفاق افتاده توجه داشته باشیم، یعنی این مصائبی که اتفاق می‌افتد ما را حرکتی و تکانی بدهد به‌سوی آن اهداف و مقاصد و منویاتی که مورد نظر سیدالشهدا علیه السّلام بوده. و این حرکت براساس آن منویات شکل گرفته.¹