اهداف برگزاری مجالس عزای سیدالشهدا علیه السّلام

اهمّیت زنده نگه داشتن یاد امام معصوم بعنوان رکن اصلی دین

 ما راجع به همۀ بزرگان و اولیا دین [اقامۀ] مراسم سوگواری و مجالس عزا داریم، راجع به پیغمبر، حضرت صدیقه کبری، امیرالمؤمنین، امام مجتبی و همین‌طور سایر ائمه علیهم السّلام مجالس عزاداری و سوگواری هست، و به خاطر إحیای ذکر امام علیه السّلام، و نفس این مسئله است که إحیای ذکر آنها واجب و لازم و ضروری است. چون امام علیه السّلام رکن دین است، بلکه مهمترین رکن دین است و باید نام او را به عنوان یک فریضه و وجوب همیشه زنده نگه داشت.

 غیر از سایر افراد حالا به هر مرتبه‌ای می‌خواهند باشند، افراد در هر درجه‌ای؛ صلحا، عبّاد، اشخاص مختلف، اینها خب افرادی هستند می‌آیند، می‌روند ولی ذکر و نام آنها لازم و واجب نیست. اما امام رکن دین است و همان‌طوری‌که انسان دین خود را باید زنده و بپا نگه دارد و متوجه مبانی آنها باشد و مرور کند، باید نسبت به مبانی و قوانین و آموزه‌های دین مواظب و پیگیر باشد که چه بکند و چه‌کاری نکند، چه دستوراتی را انجام بدهد و از چه مسائلی دوری کند.

 خود إحیای ذکر امام علیه السّلام این واجب است و این إحیا به صور مختلفی می‌تواند تحقق پیدا بکند. انسان مطالبی را بگوید، بنویسد، صحبت‌هایی و برنامه‌هایی داشته باشد و یکی از آنها مجالسی است که در آن مجالس ذکر امام می‌شود و به‌واسطۀ ذکر امام انسان در آن فضای ولائی آن امام قرار می‌گیرد و علاوه بر اینکه از آن نفحات و برکات معنوی و انوار ساطع از نفس آن امام بهره‌مند می‌شود، نسبت به آن مبانی و قضایا و حقایقی که باید به آنها ملتزم باشد خب اطلاع پیدا می‌کند و این مطلبی است که باید به آن بیشتر توجه کرد.

واقعه عاشورا واقعه‌ای استثنایی در طول تاریخ

 راجع به قضیّۀ سیدالشهدا مسئله فرق می‌کند، یعنی این واقعۀ آن حضرت یک واقعۀ استثنایی است؛ یعنی مطلبی است جدای از مسئلۀ سوگواری و إحیا و این مطالب، و یک داستان دیگری است. یعنی انسان وقتی که به قضیّۀ عاشورا نگاه می‌کند می‌بیند که در این قضیّۀ عاشورا واقعه‌ای اتفاق نیفتاده که بیایند عده‌ای در قبال عده‌ای دیگری قرار بگیرند و آنها بر اینها غلبه بکنند و به شهادت برسانند و بعد هم برای ذراری و اهل‌بیت آن مسائل و قضایا و مطالب را پیش بیاورند.