آداب مجالس عزاداری سیدالشهدا علیه السّلام

 منبری در قرائت روضه باید به مقاتل صحیح و مستند مراجعه کند، و از بیان آنچه در بین السنه و افواه رایج است پرهیز نماید.

ل: پرهیز از روضه خواندن در اعیاد ائمه

 از جمله مطالبی که بسیاری از خطبا، علی‌الخصوص مداحان و ذاکرین، به غلط آن را سنّت و روش خویش قرار داده‌اند، مسئلۀ ذکر مصائب اهل‌بیت علیهم السّلام در مجالس جشن و سرور و موالید آنها است. مجلس جشن خصوصیّات خود را دارد و نباید با حزن و غم توأم شود، و الاّ آثار خود را از دست می‌دهد. ذکر مصیبت و روضه و حزن و گریه در مجالس سوگواری اهل‌بیت به جای خود، و جشن و سرور و شادی و انبساط در محافل و مجالس فرح به جای خود؛ آثار و برکات هر کدام از این دو مجلس برای تحوّل حال و نورانیّت نفس لازم است، و فقط منحصر به حزن و گریه بر مصائب آنها نمی‌باشد.

م: اخلاص و در نظر گرفتن رضای خدا و نه مسائل مادی

 منبری باید برای رضای خدا سخن بگوید و به‌هیچ‌وجه در فکر و ذکر هدیه و پاداش مادی نباشد و با صاحب مجلس درباره مَبلَغ سخنی نگوید و حتّی پس از دریافت مقدار آن را نشمرد و از کمّیّت آن اطلاع حاصل ننماید و اگر احیاناً متوجّه مقدار آن گردید و آن را اندک شمرد، مبادا به روی آن شخص بیاورد و به رخ او بکشد، که در این‌صورت تمام زحمات و تلاش‌های او یک‌سره بر باد می‌رود و چیزی دست او را نخواهد گرفت و در باتلاق هواهای نفسانی و تعلّقات شهوانی فرو خواهد رفت.

 و از مسائلی که منبری باید بداند این است که طرف[حساب] او کیست؟ طرف [حساب] او امام زمان است. صحبتی که می‌کند، نباید بخاطر عوض و یا هدیه‌ای باشد که به او داده می‌شود و اگر عوضی را دریافت می‌کند بداند که این عوض از ناحیۀ حضرت آمده است! دیگر نباید او را بشمرد! مگر کسی هدیۀ حضرت را می‌شمردکه هزار تومان یا نهصد تومان است؟!