اعمال ماه شعبان و اهمیت آن

 آن رحمت پروردگار و آن بارقه، بر دل آرام می‌نشیند، نه بر آن دلى كه دارد حرف می‌زند. چون او در حال تَمَوُّج و گردش و اضطراب است، و جاذبه‌ها و نفحات الهى بر قلب مضطرب وارد نمى‌شود. دل بايد آرام باشد، دل بايد متوجّه باشد تا آنها بتوانند بيايند.

 يك‌وقت مرحوم قاضی رضوان‌اللَه‌عليه در مجلس نشسته بودند و راجع به حضور صحبت می‌کردند كه «حضور را مغتنم بشماريد.» حضور يعنى جمعيّتِ خاطر و جمع‌شدن و توجّه به مبدأ داشتن و در‌خود‌بودن. می‌فرمودند اين را خيلى مغتنم بدانيد. در اين موقع شخصى که از كوچه رد می‌شد به ديوار می‌زند و يك صداي «تَق» می‌آید. ‌[ایشان] فرمودند در بعضى از اوقات همين صداى «تَق»، آن حضور را از بين می‌برد و ديگر نمی‌آید. يعنى می‌بایست در آن لحظه بيايد و به قلب بخورد، اما اين صداى «تَق» باعث شد كه قلب تشويش پيدا كند.¹

 لذا مرحوم علامۀ طهرانی خيلى بر سکوت تأكيد داشتند؛ حتى [گفتنِ] مطالب مفيد! [نهی] مطالب غيرمفيد كه اختصاص به اين ماه‌ها ندارد! مطالبى كه همه در مجالس مى‌گويند: «فلان چيز ارزان شد؛ گران شد...» اين مطالبى كه همه‌اش سر و ته يك كرباس هم ارزش ندارد همه‌جا هست و انسان نبايد چه در اين ماه‌ها و چه در غير از اين ماه‌ها خودش را به اين مطالب بسپارد. اهل دنيا بايد به اين مطالب دل بسپرند و به‌خوبى هم از عهده‌اش بر‌مى‌آيند و نيازى به حضور دغدغۀ خاطر ما نيست! ما از اين نظر دغدغۀ خاطرى نداشته باشيم و بحمداللَه خداوند افرادى را خلق كرده است كه به اين مطالب بپردازند؛ راجع به اين مطالب كه جاى صحبت نيست [و همیشه ممنوع است]. و اما مطالب مفيدى هم هست که من‌حیث‌المجموع مطالب خوبی است [اما ضروری نیست]؛ باز هم انسان باید در اين سه ماه مراقبت بيشتر داشته باشد و [در این موارد هم] سكوت را رعايت كند، مگر در موارد ضرورت كه آن مطلب ديگرى است.²