اعمال ماه شعبان و اهمیت آن

 اين [فقرۀ مناجات شعبانیه] يكى از ادلۀ منقوله‌ای است كه دلالت بر فناء ذاتى می‌کند. چون مقام نور عزّت هيچ چيزى را جز ذات پروردگار نمی‌تواند تحمل كند. «غيرتش غير در جهان نگذاشت». وقتى غيرت خدا تجلى می‌کند، ديگر غيرى باقى نمى‌ماند. پس معلوم می‌شود در اين‌جا این‌طور نبوده كه فقط او باشد، [بلکه] غير او هم بوده است.

 إلهى و ألحِقنى بِنورِ عِزِّكَ‌ الأبهَج! خيلى عبارت عجيبى است! دلالت می‌کند بر اینکه حضرت فقط و فقط از خداى متعال طلب فناى ذاتى را طلب می‌کند، كه حتى ذاتِ مرا هم باقى نگذار. صفات را كه از بين می‌بری، اسماء را كه از بين مى‌برى، خصوصيات، آن هويّت كه «من» را تشكيل مى‌دهد، آن منيتِ مرا، آن را هم كه از بين مى‌برى، خود مرا هم از بين ببر.

 و ألحِقنى بِنورِ عِزِّكَ‌ الأبهَج، فأکونَ لَکَ عارِفاً! حالا [با ملحق شدن به نور عزّ اَبهَج] مرا عارف به حقيقت ذات خودت قرار بده. پس من اگر در نور عِزّ اَبهَجِ تو وارد نشوم، عارف نيستم؛ به بخشى از آثار و مظاهر و خصوصیاتِ ذات تو عارفم.

 و عن سِواکَ مُنحَرِفاً و مِنکَ خائِفاً مُراقِباً، یا ذَا الجَلالِ و الإکرام. [یعنی] از هر چيزى كه سواى توست، من بر كنار باشم، و همیشه در حال خشیت از تو و مراقبِ حضور در مقام عزّ تو باشم. این را می‌گویند مراقبت در آن مرتبه.

 اين دعاى قنوتى بود كه از مناجات شعبانيّه است و بزرگان اين دعا را می‌خوانند؛ خيلى خوب است رفقا حفظ كنند و خيلى از دعاهاى قنوتشان را با اين انجام بدهند.¹