اعمال ماه شعبان و اهمیت آن

 يكى از دوستان مى‌گفت:

من داشتم راجع به آثار جمال با خودم فكر می‌کردم كه جمال پروردگار وقتی تجلی می‌کند چه مرتبه‌ای می‌تواند داشته باشد؟ يك‌مرتبه ديدم يك ظهور از آن ظهورهاى جمال آمد و بر دلم خورد و از آن حقيقت جمالى كه مشاهده كردم حالتى در نفس و قلبم پيش آمد كه اگر آن حالت را به تمام اهل كرۀ زمين تقسيم می‌کردند، همۀ آنها مست و حيران از ‌خودبی‌خود می‌شدند!

 اینها همه «حُجُبَ النّور» است. از اين‌ها بايد عبور کرد. ببينيد آن بالا چه خبر است كه حضرت مى‌گويد: «ما را از اینها عبور بده!» آنجا قضيه چیست؟!

 شخصی از همين آشنايان كه هنوز در قيد حيات است براى خود من تعريف مى‌كردند:

در زمان شاه من صبح براى ديدن رفيقم كه در بيمارستان بود به آنجا رفته بودم. همين‌طور فكر می‌کردم كه سالک بايد از اين آثار جمال بگذرد و نگاه نكند، توجه نكند، فكر نكند. در همين حين، یک‌دفعه يك پرستار آمد، نمی‌دانم سِرُم بزند، [یا] سِرُم را عوض كند. (آن موقع هم حجاب درستی که نبود). من چشمم به او افتاد و دیگر محو جمال او شدم. ديگر فكر و ذكر من در اين مسئله بود. و بعد شب سه‌شنبه‌ای بود كه به مسجد [قائم] رفتيم و مرحوم آقا (علامۀ طهرانی) هم مشغول صحبت بودند. در حينى كه نشسته بودم و داشتم به آقا نگاه می‌کردم ولى فكرم در بيمارستان بود، یک‌دفعه آقا كه‌ داشتند صحبت می‌کردند فرمودند: «بله! آقايان می‌گویند ”ما بايد از جمال بگذريم!“ بابا نگاه کردن به دستِ يك زن، تو را گيج می‌کند! آن‌وقت می‌گویند ”[از جلوه‌های جمال پروردگار] بگذریم“! تو که از یک نگاه کردن آن‌قدر فکرت مشغول می‌شود، چطور می‌توانی از حورالعین بگذری؟! حورالعین را چه می‌کنی؟!

اين كار هركسى نيست! چون آن‌ها «حُجُبَ النّور» است ديگر؛ آن نور مربوط به عوالم ربوبى است.

 يك‌وقت مرحوم علامۀ طهرانی رضوان‌اللَه‌عليه می‌فرمودند:

اگر خداوند جمالش را در قالب حورالعین و امثال ذلک، به شخصى بدون آمادگى و استعداد بنماياند، او ديگر در دنيا نمی‌تواند زندگى كند و توان گذران دنيا را ندارد.