این رساله مقاله‌ای است که حضرت آیة اللَه حاج سیّد محمّد محسن حسینی طهرانی قدّس اللَه سرّه دربارۀ رجحان تفریق صَلَوات یومیّه بر اساس مبانی حضرت علاّمه طهرانی ـ رضوان اللَه علیه ـ و بسیاری از عرفاء و علماء جلیل القدر به رشته تحریر درآوردند.
رجحان تفریق صَلَوات یومیّه
2بسم اللَه الرّحمن الرّحیم
الحمد للّه ربّ العالمین
و الصلاةُ علیٰ خاتَمِ رُسُلِه أبی القاسمِ محمّد، و علیٰ آلِه الطّاهرین
و اللّعنةُ علیٰ أعدائِهم أجمَعین
بر ارباب معرفت و صاحبان بصیرت مخفی نماند که اهمّ فرائض و اوجَب وظائف، شناخت مبانی دین مبین و اتّباع سنن سیّد مرسلین علیه و علی آله افضل صلوات المصلّین به نحو اتمّ کما هو هو، می‌باشد و سلوک طریق کمال و وصول به ذِروۀ فعلیّت و سَداد را گزیری از این مَمشیٰ و مَنهج نمی‌باشد.
از جمله مواردی که به اتّفاق فریقین بر آن تأکید شده است رعایت اوقات صلوات یومیّه و اداء آنها در وقت مخصوص به خود می‌باشد. این مسئله قطعاً در زمان رسول اکرم و ائمّه هدی صلوات اللَه علیهم أجمعین از سنن مؤکّده و معمولٌ‌بها بوده است و اهل‌سنّت بر این مسأله تأکید و مداومت می‌نمایند؛ درحالی‌که مع‌الأسف نه‌تنها در بین شیعه متروک و مغفول است بلکه چه‌بسا مَنهیّ و مورد انکار و استغراب قرار گرفته، و بدعت شمرده می‌شود! درحالی‌که مکتب حقّ تشیّع از همۀ فِرَق اولیٰ و احقّ به متابعت از سنن اسلام و انقیاد در برابراحکام و دستورات شرع انور می‌باشد، تا جایی که این مطلب از طرف اخوان سنّت و جماعت به عنوان نقطه انحراف و انصراف از سنّت و عمل رسول‌اللَه تلقّی گشته، موجب تعییر و تنقیص مرام و ممشای پیروان اهل‌بیت عصمت و طهارت گردیده است؛ و آیۀ شریفۀ: ﴿لَّقَدۡ كَانَ لَكُمۡ فِي رَسُولِ ٱللَهِ أُسۡوَةٌ حَسَنَةٞ لِّمَن كَانَ يَرۡجُواْ ٱللَهَ وَٱلۡيَوۡمَ ٱلۡأٓخِرَ وَذَكَرَ ٱللَهَ كَثِيرٗا﴾1 اشاره به اهمیّت حیاتی و نیاز مبرم به این طریقه و روش می‌نماید.
آیات صریحه در متابعت از سنن نبیّ اکرم صلّی اللَه علیه و آله و سلّم
و همین‌طور آیۀ شریفۀ: ﴿وَرَحۡمَتِي وَسِعَتۡ كُلَّ شَيۡءٖ فَسَأَكۡتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤۡتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَٱلَّذِينَ هُم بَِٔايَٰتِنَا يُؤۡمِنُونَ * ٱلَّذِينَ يَتَّبِعُونَ ٱلرَّسُولَ ٱلنَّبِيَّ ٱلۡأُمِّيَّ ٱلَّذِي يَجِدُونَهُۥ مَكۡتُوبًا عِندَهُمۡ فِي ٱلتَّوۡرَىٰةِ وَٱلۡإِنجِيلِ يَأۡمُرُهُم بِٱلۡمَعۡرُوفِ وَيَنۡهَىٰهُمۡ عَنِ ٱلۡمُنكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ ٱلطَّيِّبَٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيۡهِمُ ٱلۡخَبَـٰٓئِثَ وَيَضَعُ عَنۡهُمۡ إِصۡرَهُمۡ وَٱلۡأَغۡلَٰلَ ٱلَّتِي كَانَتۡ عَلَيۡهِمۡ فَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ بِهِۦ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَٱتَّبَعُواْ ٱلنُّورَ ٱلَّذِيٓ أُنزِلَ مَعَهُۥٓ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ﴾2
- سوره الأحزاب (٣٣) آیه ٢١. الله‌شناسى، ج1، ص 350:
«هرآينه تحقيقاً از براى شما در رسول خدا اسوه و الگوى زيبایى وجود دارد، براى كسى كه اميد به خدا و روز آخرت دارد و خداوند را زياد ياد می‌کند.» - سوره الأعراف (٧) ذیل آیه ١٥٦ و آیه ١٥٧. ترجمه:
«و رحمت من هرچيز را فراگرفته است، ليكن من آن رحمت را به‌خصوص براى مردمان متّقى و پرهيزگار که زکات می‌دهند مى‌نويسم و مقرّر می‌دارم، و نیز آنان‌که به آیات ما ایمان می‌آورند * كسانى كه اطاعت و پيروى مى‌كنند از فرستاده و پيامبر درس‌نخوانده‌اى كه وى را در كتاب آسمانىِ تورات و انجيل، نزد خودشان نوشته يافته‌اند؛ كه به كارهاى معروف و پسنديده آنها را امر مى‌كند، و از كارهاى منكر و زشت بازشان مى‌دارد، و طيّبات و چيزهاى خوب و پاك را برايشان حلال مى‌كند، و چيزهاى خبيث و ناپاك را از ايشان منع مى‌نمايد، و زنجيرها و غل‌ها و بارهاى سنگينى را كه بر آنان حمل مى‌شده است، از آنان برمى‌دارد. بنابراين كسانى كه به او ايمان آورده‌اند، و او را مُوَقَّر و مكرّم و معزّز داشته‌اند، و يارى و اعانت نموده‌اند، و از نورى كه ما با او فروفرستاده‌ايم متابعت كرده‌اند؛ حقّاً و تحقيقاً ايشان‌اند كه به فلاح و رستگارى مى‌رسند.» (محقق)
- سوره الأحزاب (٣٣) آیه ٢١. الله‌شناسى، ج1، ص 350: